درباره وبلاگ


Instagram: zahramovasat.96
.
"بهمن ماهِ هزار و سیصد و هفتاد و چهار سرآغاز دفتر زندگی من بود...
از بچگی برای بزرگ شدن راه نرفتم که زمین بخورم دویدم و کله پا شدم
رشته‌ی تحصیلیم رو که با اعداد و ارقام سر و کار داشت به پایان رسوندم بی‌خبر از اینکه این روح تشنه‌ی قطره به قطره‌ی واژه‌هاست
حالا تصمیم دارم این صفحه‌ی مجازی رو رنگ آمیزی کنم با تکِ تکِ کلمه‌هام!
و خلاصه‌ی تمامِ درباره‌ی من همین بس که مینویسم تا زنده بمونم اگه یک روز نتونم بنویسم با یک مرده هیچ فرقی ندارم"


مدیر وبلاگ : Zahra Movasat
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
زندگی با کلمه‌ها
رقص واژه‌ها روی کاغذهایم هیجان انگیزترین اتفاق زندگی من است
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
یکشنبه پنجم خرداد 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat


حیرون تر از همیشه خودش رو نشسته وسط اتاق پیدا میکنه

دست هاش رو محکم تر از قبل روی گوش هاش میذاره و ته دلش برای نشنیدن خدا خدا میکنه

ولی نه از هیاهوی صدای آدم ها کم میشه

نه از هیاهوی جنگی که توی مغزش بین کلمه هاش همیشه بوده

با خودش میگه کاش مغز تمامِ حرف هاش رو بالا بیاره

و به این کاشِ همیشگیش لبخندِ مسخره ای میزنه

دلش میخواست مته ای میذاشت روی شقیقه اش و میشکافد مغزی رو که پر شده بود از کلمه های پوسیده

اما انگار توی یک قراردادِ نانوشته قراربود نه از شرِ تمامِ حرف های گندیده ی مغزش رها بشه

و نه از شر هیاهوی صداهایی که قرار بر خاموشی شون نیست خلاص بشه

حیرون تر از هر زمان دیگه ای "خودم"ی رو وسط اتاق بالای دار با طنابی از جنسِ حرف های ناگفته اش پیدا میکنه

با خودش فکر میکنه این چندمین التماسِ "من" قرار بشه

لبخند میزنه لبخندی که سد راهِ جاری شدنِ بغضش میشه

و آروم درد گلوش رو تف میکنه

نگاهش به "خودم"ی که ضعیف تر از هر موقعیت دیگه ای دوباره تنها راه فرارش طناب دارش شده

به این تکرارِ هر روزه ی زندگیش به طرز جنون آوری میخنده

به این صحنه دارترین رویدادهایی که 24 ساعته شاهدش هست میخنده

میخنده به "من"ی که التماس های تکراری کار هر شب اش شده

میخنده و جای خنده هاش درد میگیره

و چقدر اینجا درست همین لحظه که حتی خنده هاتم دردشون میگیره درد میکنه

اما بازم میخنده چون نمیتونه "خودم"ی رو نجات بده

از بالا به چشم های "من"ی که قصه هاش رو پشت پلک هاش مخفی کرده خیره میمونه

به "من"ی که با چشم های پر از خواهش همیشگی

با یک نگاه بارونی

برای موندنِ "خودم"ی زانو زده التماس میکنه

دوباره میخنده به این نمایش تراژدی زندگی میخنده

و خنده هاش میون خس خس نفس های به شمار افتادش و فریاد های بی صدایِ "من" برای همیشه خاموش میشه





نوع مطلب : نوشته‌های بدون مخاطب، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


 
   
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic